Wypłata pozostałych niezaspokojonych roszczeń pracowniczych, jak też roszczeń byłych pracowników lub uprawnionych do renty rodzinnej członków rodziny zmarłego pracownika lub zmarłego byłego pracownika będzie mogła nastąpić w oparciu o wniosek złożony w trybie i na zasadach określonych w art. 16. A więc wniosek taki składa się kierownikowi Biura Terenowego FGŚP, nie wcześniej niż po upływie 2 tygodni od terminów przewidzianych do złożenia wykazu lub wykazu uzupełniającego niezaspokojonych roszczeń. Kierownik zaś dokona wypłaty niezwłocznie po stwierdzeniu, że wniosek obejmuje roszczenia podlegające zaspokojeniu ze środków Funduszu oraz niezwłocznie powiadamia o tym pracodawcę, syndyka, likwidatora lub inną osobę sprawującą zarząd majątkiem pracodawcy.

W przypadku ponownego zaistnienia niewypłacalności w odniesieniu do danego pracodawcy przepisy dotyczące zaspokajania roszczeń ze środków FGŚP nie mogą mieć powtórnie zastosowania do tych samych pracowników w zakresie tych samych roszczeń. Przekazywanie środków finansowych FGŚP na wypłatę świadczeń oraz zaliczek, a także wypłata świadczeń ze środków Funduszu powoduje z mocy prawa przejście na Fundusz roszczenia wobec pracodawcy, likwidatora lub innej osoby zarządzającej majątkiem pracodawcy lub roszczenia do masy upadłości o zwrot wypłacanych świadczeń.

Po podpisaniu przez Prezydenta nowelizacja wejdzie w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Będzie jednak miała zastosowanie także do roszczeń powstałych od 1 października 2006 r., czyli od samego początku obowiązywania ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy.

Dotychczasowe przepisy przewidują skomplikowane procedury uzyskania pomocy, których najczęściej nie da się przeprowadzić bez udziału właściciela przedsiębiorstwa. Staje się to niewykonalne, gdy przedsiębiorca porzuci firmę, np. bez uprzedniego przeprowadzenia upadłości, co już w Polsce się zdarzało. Dlatego nowelizacja pozwala na skorzystanie z pomocy FGŚP również pracownikom w takiej sytuacji.

Wedle nowych przepisów, niewypłacalność pracodawcy zachodzi również w razie niezaspokojenia roszczeń pracowniczych z powodu braku środków finansowych w przypadku faktycznego zaprzestania działalności przez pracodawcę, trwającego dłużej niż 2 miesięce. Jeśli więc zabraknie reprezentacji niewypłacalnego pracodawcy, zaliczkę na poczet niezaspokojonych świadczeń pracowniczych wypłaci FGŚP.

Polecamy: Doradztwo podatkowe Kraków

W razie wystąpienia takich okoliczności, dopiero po tym 2-miesięcznym terminie, pracownicy będą mogli zwrócić się do kierownika Biura Terenowego FGŚP z wnioskiem o zaliczkę na poczet niezaspokojonych przez pracodawcę świadczeń. Jej wysokość nie będzie mogła jednak być wyższa niż minimalne wynagrodzenie, ustalone według odrębnych przepisów, obowiązujące w dniu wypłaty zaliczki. Wzór wniosku oraz tryb ich składania, a także przekazywania środków finansowych FGŚP ma określać rozporządzenie wykonawcze.

We wniosku pracownik będzie musiał złożyć oświadczenie (pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań) o pozostawaniu w stosunku pracy z danym pracodawcą, rodzaju niezaspokojonych roszczeń pracowniczych i ich wysokości oraz uprawdopodobnić fakt wystąpienia niewypłacalności pracodawcy (rozwiązanie prostsze z formalnego punktu widzenia) lub dowieść faktu złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przedmiotowej firmy.

Niestety, nie jest możliwe odliczenie od przychodu uzyskanego przez jednego z małżonków kwoty składek na ubezpieczenie społeczne drugiego małżonka. Każdy z małżonków odlicza odrębnie od osiągniętego przez siebie dochodu opłacone na swoją rzecz składki na ubezpieczenie społeczne. Dopiero tak obliczone dochody obojga małżonków sumuje się.

ZUS ma 2 możliwości, żeby ściągnąć zaległe składki. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, nieopłacone w terminie należności z tytułu składek podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo w trybie egzekucji sądowej. ZUS może więc np. wystawić przeciwko dłużnikowi tytuł wykonawczy, który może być też podstawą wniosku (bez opłaty sądowej) o wpisanie podmiotu zalegającego ze składkami do rejestru dłużników niewypłacalnych w KRS.

Złożenie wniosku o wpis osoby fizycznej, będącej płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne, do rejestru dłużników niewypłacalnych mieści się w zakresie działalności ZUS określonej w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych dłużników niewypłacalnych w KRS. Do rejestru dłużników może więc trafić pracodawca, który nie uiścił składek na ubezpieczenie społeczne za zatrudnionych choćby za jeden miesiąc. W zasadzie (poza sytuacjami przewidzianymi w art. 59 ustawy o KRS) sąd z własnej inicjatywy musi wykreślić figurującego w rejestrze dopiero po upływie 10 lat od wpisania. Tak też uznał Sąd Najwyższy w uchwale z 9 września 2009 r. (sygn. akt III CZP 59/09)

Wojewoda (rada gminy oraz sejmik wojewódzki) może ponadto wyrazić zgodę na udzielanie bonifikat w cenach nieruchomości sprzedawanych przez podmioty publiczne (w tym gruntowych oddanych w użytkowanie wieczyste przed 1 stycznia 1998 r.). Nowelizacja przywraca zasadę nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność na rzecz spółdzielni mieszkaniowych, o ile uzyskały one je w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa przed 5 grudnia 1990 r. albo na podstawie dekretu z 1945 r. o tzw. gruntach warszawskich. Takie same uprawnienia przysługiwać będą w tych samych sytuacjach osobom fizycznym (lub ich następcom prawnym).

Według zmienionych przepisów organem odwoławczym od decyzji starosty wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej jest wojewoda, a nie, jak dotąd, samorządowe kolegium odwoławcze.

Zawarcie umów użytkowania, dzierżawy lub najmu nieruchomości będącej we władaniu podmiotu publicznego na czas oznaczony, dłuższy niż 3 lata, lub na czas nieoznaczony następować ma w drodze przetargu. Wojewoda, odpowiednia rada gminy lub sejmik wojewódzki mogą jednak wyrazić zgodę na odstąpienie od tego wymogu.

Swiadomość posiadacza nieruchomości, iż jej właścicielem nieruchomości jest inna osoba, świadczy tylko o jego złej wierze. Nie odbiera jego posiadaniu samoistnego charakteru. Taki posiadacz może więc nabyć własność nieruchomości przez zasiedzenie, jeżeli upłynie odpowiedni okres takiego posiadania (w przypadku złej wiary 30 lat). Tak więc usprawniono postępowanie wywłaszczeniowe. Starosta będzie musiał rozpocząć je po upływie 2-miesięcznego terminu od zawarcia umowy o nabycie praw do przedmiotowej nieruchomości i nadać rygor natychmiastowej wykonalności w przypadku decyzji o jej niezwłocznym zajęciu.

Zmiany wzmacniają gwarancje bezstronności rzeczoznawców majątkowych i skracają okres sporządzania oceny prawidłowości dokonywania wyceny szacunkowej przez ich organizację zawodową z 3 do 2 miesięcy, licząc od dnia zawarcia umowy.

Nowelizacja Kodeksu pracy gwarantuje rodzicom adopcyjnym takie sama prawa, z jakich korzystają rodzice biologiczni, tj. m.in. prawo do wykorzystania urlopu wypoczynkowego bezpośrednio po urlopie macierzyńskim, dzielenia się urlopem macierzyńskim między rodzicami dziecka, prawo ojca wychowującego dziecko do korzystania z części urlopu macierzyńskiego w razie hospitalizacji matki dziecka oraz szczególną ochronę stosunku pracy.

Sprecyzowano też w ustawie termin złożenia wniosku o obniżenie wymiaru czasu pracy pracownika uprawnionego do urlopu wychowawczego. Powinno mieć to miejsce na 2 tygodnie przed rozpoczęciem pracy w niepełnym wymiarze.

Nowelizacja Kodeksu pracy wejdzie w życie po podpisaniu przez Prezydenta, po 14 dniach od ogłoszenia.

24 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z 23 października 2009 r. o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz.U. Nr 221, poz. 1737). Dopuszcza ona też zatrudnienie pracownika tymczasowego również w sytuacji, gdy wcześniej firma dokona zwolnień grupowych (pod warunkiem, że taka redukcja zatrudnienia nie nastąpiła w danych jednostkach organizacyjnych).

Umożliwia ponadto wystawianie osobom tymczasowo zatrudnionym świadectwa pracy w formie jednego dokumentu zbiorczego uwzględniającego wszystkie okresy zatrudnienia w ciągu roku. Ma to odciążyć agencje pracy z części biurokratycznych obowiązków. Jednak agencja będzie zmuszona do wydania świadectwa pracy na każde żądanie zainteresowanego w związku z rozwiązaniem czy wygaśnięciem stosunku pracy.

Świadectwo może obejmować albo czas trwania ostatniego zatrudnienia, albo okres pracy obejmujący kolejne umowy w danym okresie. Świadectwo pracy wydaje się w terminie 7 dni od dnia zgłoszenia żądania, a jeżeli jego wydanie w tym terminie nie jest możliwe, agencja pracy tymczasowej, nie później niż w terminie kolejnych 7 dni, prześle albo doręczy świadectwo pracy pracownikowi tymczasowemu lub osobie upoważnionej przez niego na piśmie do odebrania świadectwa pracy.

Postanowienie opisane w pytaniu zostało wpisane do „Rejestru klauzul niedozwolonych”, a jego stosowanie w obrocie z konsumentami jest zabronione. Działanie takie jest bowiem sprzeczne z dobrymi obyczajami oraz rażąco narusza interesy konsumentów, gdyż stosuje się wobec nich podwójną sankcję. Wobec przedsiębiorcy, który mimo zakazu stosują zakazane klauzule, UOKiK może wszcząć postępowanie w sprawie naruszenia zbiorowych interesów konsumentów i w konsekwencji nałożyć na przedsiębiorcę karę w wysokości do 10% ubiegłorocznego przychodu.

Odszkodowania dla pasażerów linii lotniczych

Pasażerom należy się kompensata, jeśli zarezerwowali lot u przewoźnika, który zbankrutował. Kodeks cywilny stanowi zaś, że postanowienia, które nie zostały uzgodnione indywidualnie, nie wiążą konsumenta, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszający jego interesy. Jeśli więc umowa, którą konsument już podpisał, zawiera niedozwolone postanowienia, to one nie wiążą go z mocy prawa. Jeżeli przedsiębiorca nie przychyli się do tego stanowiska, można zwrócić się do sądu powszechnego (rejonowego lub okręgowego) o uznanie danego postanowienia za niewiążące.

Przysporzenia majątkowe, w tym i ekwiwalenty pieniężne z tytułu ponoszonych kosztów przejazdówdo pracy środkami lokomocji, wypłacane pracownikom przez pracodawcę na podstawie przepisów prawa pracy, są wyłączone z podstawy wymiaru składek. Pracodawca nie musi więc płacić składek na ubezpieczenia społeczne ani zdrowotne od ekwiwalentów pieniężnych wypłacanych za bilety na dojazdy do pracy. Tak też uznał Sąd Najwyższy w wyroku z 2 grudnia 2009 r. (sygn. I UK 201/09).

Dokument, do którego wyłączne prawa ma pracodawca, nie może być bez jego zgody udostępniony na zewnątrz firmy. Pracownik, który udostępnił go innemu przedsiębiorcy, naruszył zaś interesy firmy. W związku z tym może zostać zwolniony dyscyplinarnie. Taka odpowiedzialność ma zastosowanie również, gdy udostępnione pismo nie było tajne (tak też orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. II PK 46/2009).