Ochrona roszczeń pracowniczych cz.1

Ustawa z 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy umożliwi wypłatę zaległych wynagrodzeń pracownikom w sytuacji zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i porzucenia zakładu pracy przez pracodawcę. Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zajmuje się głównie udzielaniem pomocy materialnej osobom zatrudnionym w przedsiębiorstwie, którego właściciel jest niewypłacalny. Wsparcie przyznawane jest w formie zaliczek na poczet należnych świadczeń (m.in. wynagrodzeń).

Reklama
#REKLAMA#

Dotychczasowe przepisy przewidują skomplikowane procedury uzyskania pomocy, których najczęściej nie da się przeprowadzić bez udziału właściciela przedsiębiorstwa. Staje się to niewykonalne, gdy przedsiębiorca porzuci firmę, np. bez uprzedniego przeprowadzenia upadłości, co już w Polsce się zdarzało. Dlatego nowelizacja pozwala na skorzystanie z pomocy FGŚP również pracownikom w takiej sytuacji.

Wedle nowych przepisów, niewypłacalność pracodawcy zachodzi również w razie niezaspokojenia roszczeń pracowniczych z powodu braku środków finansowych w przypadku faktycznego zaprzestania działalności przez pracodawcę, trwającego dłużej niż 2 miesięce. Jeśli więc zabraknie reprezentacji niewypłacalnego pracodawcy, zaliczkę na poczet niezaspokojonych świadczeń pracowniczych wypłaci FGŚP.

Polecamy: Doradztwo podatkowe Kraków

W razie wystąpienia takich okoliczności, dopiero po tym 2-miesięcznym terminie, pracownicy będą mogli zwrócić się do kierownika Biura Terenowego FGŚP z wnioskiem o zaliczkę na poczet niezaspokojonych przez pracodawcę świadczeń. Jej wysokość nie będzie mogła jednak być wyższa niż minimalne wynagrodzenie, ustalone według odrębnych przepisów, obowiązujące w dniu wypłaty zaliczki. Wzór wniosku oraz tryb ich składania, a także przekazywania środków finansowych FGŚP ma określać rozporządzenie wykonawcze.

We wniosku pracownik będzie musiał złożyć oświadczenie (pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań) o pozostawaniu w stosunku pracy z danym pracodawcą, rodzaju niezaspokojonych roszczeń pracowniczych i ich wysokości oraz uprawdopodobnić fakt wystąpienia niewypłacalności pracodawcy (rozwiązanie prostsze z formalnego punktu widzenia) lub dowieść faktu złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przedmiotowej firmy.

This entry was posted in Działalność gospodarcza, Prawo pracy and tagged , . Bookmark the permalink.